قبل از پیدایی داروهای ضد روان پریشی در دهه 1950 ، جراحی روانی برای تعدادی از اختلالات روانی حاد ،درمان ارجح بود فنون جراحی روانی که در سال 1937 آغاز شد.

قطع کردن پیوند های بین مناطقی از مغز را شامل می شد که تصور می رفت مسبب نشانه های اختلالهای ، مانند اسکیزوفرنی هستند .

این جراحی نسبتا ابتدایی ، کاهش نشانه های مشکل آفرین را به بار می آوردند ،ولی ضمنا گاهی موجب تغییرات شخصیت ناخواسته ایی می شدند . برخی از متخصصان برای افرادی که از انواع بی خطر درمانها ، مثل روان درمانی و دارو بهرمند نمی شوند از جراحی روانی طرفداری میکنند . با این حال برخی از دانشمندان هنوز باور دارند که جراحی روانی می تواند برای گروه کوچکی از اختلالهای روانی ، مانند اختلال وسواس فکری - عملی موثر باشد

اغلب افرادی که مبتلا به بع اختلال وسواس فکری - عملی تشخیص داده می شوند از دارو ،رفتار درمانی ، یا ترکیب این دو بهرمند می شوند .

دارو های تجویزی برای درمان عموما بازدارنده جذب مجدد گزینشی سروتونین ، مانند فلوکستین یا فلووکسامین ، همراه با یک دوره رفتار درمانی می باشد . درمان جویان از طریق رفتار درمانی یاد می گیرند با افکار و واقیعت های ترسناک مواجه شوند و اتکای خود را به وسواس های عملی برای کنترل کردن اضطرابشان کاهش دهند.

با این حال دارو به همه افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری - عملی کمک نمی کند و روان درمانی هم به خیلی از افراد دیگر کمک نمی کند .

موارد حاد اختلال وسواس فکری - عملی با جراحی روانی درمان شده اند که رایج ترین و امن ترین نوع آن سینگولوتومی است

پژوهشگران این منطقه از مغز را در ایجاد اضطراب و رفتار وسواسی دخیل می دانند .

این ضایعه از طریق جریان برق در الکترود هایی که از جمجمه عبور کرده اند به صورت 1 تا 2 سانتی متر ایجاد می شوند که به صورت ایده آل به کاهش وسواس های فکری و عملی منجر می شود .

در گذشته ، جراحی روانی عوارض جانبی جدی داشت که تغییرات شخصیت ناخواسته و کند شدن پاسخ های هیجانی از آن

جمله بودند.اما جراحی روانی مدرن مطمئنا امن تر هستند و عوارض جانبی جدی کمتر شایع است .

منبع : آسیب شناسی روانی ریچارد پی. هاجین - سوزان کراس ویتبورن

مترجم : یحیی سید محمدی

تنظیم کننده : جواد صادقی آهویی